ÇANILLI BELDESİ

Ben oldum olası "eskici" yim. Yeniye dair ne varsa bana hep eksiklik duygusu yaşatıyor. Eski yemekler, eski giysiler, eski mahalle arkadaşlıkları, eski  şarkılar, türküler hep özlediklerim, hep aradıklarım arasındadır. Beni eskiye çeken belki de yoğun bir emekle, zor koşullarda en iyiyi yakalama çabalarımızın, ürüne yansımasının duyguya dönüşmüş olmasıdır.

Köyümüzde  kar yağdığında evlerin bölgesel ismiyle( kaşlarını) temizlerdik yağmurlarda üstümüze akmasın diye taştan yapılmış yuvaklarla iyice sıkıştırırdık yollarımız karlarla dolar insanlar yollardan zor geçerlerdi hayvanlarımızı taşıma su ile sular kendimizde köy meydanındaki çeşmelerden getirdiğimiz suları kullanırdık  Eğlencelerimizde O zamanlar saz çalan pek yoktu Hafız Mehmet Ali amcanın  yanık kavalının nağmelerini dinlerdik. Onunla düğün dernek bir başka heyecan verirdi davulun sesi herkesi köy meydanına  çekerdi . O zamanlar fazla olmasa da en çok yetiştirdiğimiz domatesleri Muharrem amca ve mücahit ağabeyinin  kamyonu ile Ankara haline götürür geçim yapmaya çalışırdık. Şimdilerde "organik tarım" adı altında yaşamımızda yeniden yer edindirilmeye çalışılan ürünlerin, bizim kuşak hiç de yabancısı değildi. Düşünün nereden nereye gelmişiz. O özellikle yöremizdeki genel verimsizliğin çaresizliğinden olsa gerek dört elle sarıldığımız kimyasalların, ne kadar çok kullanırsak o kadar büyür mantığıyla bilinçsizce tüketilip, eciş-bücüş ürünler yaratılarak kontrol edilemez bir şekilde hayatımıza girdiğini, hastalıklarla tanıştığımızda daha iyi anlıyoruz. Doğayı, vücudumuzu kirleten, o albenisi yüksek besinlerin aslında göz boyamadan başka bir işe yaramadığını, iş işten geçmeden biraz da olsa anlamış olmamızın umutlu mutluluğunu yaşıyorum. Benim dedem (KADİR YİĞİT hiç ameliyat masası görmedi Hala yaşamakta olan HURŞİT amca ve buna benzer yaştakiler Doğayla iç içe bir yaşamın onlara katkısıydı bu ömür. Onların yaşadığı dönemler insanların daha kimyasallarla tanışmadığı yıllar tabi.Alım gücünün az olduğu, yokluk, kıtlık yıllarıydı. Ne bulurlarsa onu yemişlerdi. Vücut gücüyle çalışarak üretmişler ve zorunluluktan da olsa her şeyin doğalını tüketmişlerdi. Süt, yoğurt, bal,pekmez,turşu, et, kepekli undan yapılan köy ekmeği, ebemekmeği, Karakavuk, yemlik, ekşigıcı (madımak), Alıç, Ahlat, Dağeriği, yöresel değişen isimleriyle & Hepsi birer panzehir. Bunları deneyerek tespit eden büyüklerimiz O yıllarda çocuk aklımızla hoşumuza gitmiyor diye yemek istemediğimizi "içinizi siler yavrum" diyerek zorla yedirmeye çalışırdı. Doğanın bize sunduğu mucizeleri, bu sözlerin altın değerinde olduğunu, tecrübesinin ne kadar işe yaradığını, ancak şimdi değerlendirerek anlayabiliyoruz. O zamanlar, zorunluluktan tüketilen ürünler, şimdi ünlü marketlerin raflarında "özel ürün" statüsünde ve emsallerinin çok üstünde bir fiyatla tüketicilere sunulmaktadır.

Yıllarca kendi insanımızın değil, AB ülkesi insanlarının sağlıklarını düşünür şekilde üretim yaptık. İhraç edilecek mallar bu konularda sıkı bir denetimden geçirildiği için onlara gönderilen mallarda standartlara uydurduk. Standart dışı olanı da acımasızca iç piyasada tükettirdik. Fındık geri döndü, yedik. Biber geri döndü, yedik. Çernobil'in çayını hem de o dönemlerin bakanının görüntülü onayı ile içtik. Kendi insanına saygılı olmayan yönetimler ve "bize bir şey olmaz" mantığı ile tüketici bilincinden yoksun, tepkisiz halimizle kendi sonumuzu kendimiz hazırlar olduk. Her şeyin doğalı güzel. Ben kim ne derse desin kepekli ekmekteki tat ya da elektronik olmayan bağlamanın sesinin verdiği keyfin yerini dolduracak hiçbir şey bulamadım henüz. Hele o sadece gırtlağına güvenenlerin söylediği uzun havaların, bozlakların bizde hissettirdikleri derin duyguları kim inkar edebilir? Bu gün artık meyvenin, hayvanın hatta insanın genetik yapısı dahil her şeyle oynanır oldu. Korkarım bu yüzden gerçek kokuları, gerçek tatları zamanla tamamen unutacağız. O güzelim kıpkırmızı,  köyümüze has kokulu Domatesi dalından koparıp koklayarak yemek, şöyle baklava tepsisinin başına geçip, elini daldırıp istediğin gibi yemek yok. Ortalık da  Her şey birbirine karıştırılmış genleriyle oynanmış bir sürü şey:
Ben o yüzden uzay filmlerini seyretmeyi hiç sevmem. O mekanik dünyadan ürkerim. Sanki bütün renkler kaybolmuş, her şey metalik gri renkte. İç karartıcı, labirent gibi mekanlar; eskiden kağnılar, at arabaları bizlere ne kadar güzel gelirdi teknolojiye karşı değiliz amma eskiye özlemimiz bu zannedersem. Büyük şehirlerdeki yaşam alanları  hep beton ve asfaltla kaplı yeşili çok az .  Tarlalarımızda, bahçelerimizde binbir renkte çiçek açmış ağaçlarım, uğur böceğim, rengarenk kelebeğim, her şey durmalı. Ayağımı bastığım yer çimen olmalı yemyeşil. İnsanlar tek tip sesle konuşmamalı, seslerindeki duyguyu yakalamalıyım. Bilmeliyim, hissetmeliyim, ağlıyor mu?, gülüyor mu?, seviniyor mu?, üzülüyor mu?, kızıyor mu? Refleksleri kaybolmamalı. Eskiden köyümüzde en ufak bir hadise olsa  herkesin haberi  olur yapılacak işler imece usulü ile halledilirdi şimdi artık belde olduk artık şehirleşme başladı yani kimse kimseyi eskisi gibi düşünmüyor yine bizim kuşak ve bizden bir sonraki kuşaklarda bu dahada çok hissedilecek. Şimdiden insanlarımız yakın çevresi hariç  gençleri tanıyamaz olduk.

Her şey o kadar mekanik ki bakıp da görmediklerimiz, görüp de hissetmediklerimiz gitgide çoğalıyor. Sakın ola ki bu sözlerimden teknolojiye karşı olduğum anlamı çıkmasın. Sadece teknolojinin yaşamımızı kolaylaştıran başdöndürücü hızının, sahte tatmin duyguları yaşatarak, farkında olmadan tüm dünyamızı kuşattığı gibi beldemizide kuşatmasından endişe duymaktayım. Geride bırakılmış yıllar bir kayıp mıdır? Hayır. Dönün bakın tek tek; o yılların yaşayan bir gerçeğisiniz siz. Kendinize bakın, tüm yaşanmış yılların canlı sonucusunuz. O halde, geride kalmış yıllar bir kayıp değil; sizi inşa eden yıllardır.

Sadece önünüzdeki yıllar yaşanacak merak edilen yıllardır, elbette geçmişi olmayan insan var mi? Haklisiniz, kimse geçmişini silemez, iyisiyle kötüsüyle kazandığımız deneyimler bizi bugün biz yapan öğelerdir.

Önemli olan geçmişini inkar etmeden ama ayni zamanda da geçmişinde takılmadan bugünü yaşamak, bugünü gereğince yaşayamayanın zaten gelecekten beklediği çok şey olamaz, geride bıraktığınız yıllarda sizindir.

TALİP YİĞİT